اگر ما روحمان را با انجام اعمال و نيات و كردار و گفتار زشت آلوده كرديم پس از مرگ تا زمان پالايش و زدودن آن آلودگيها از روحمان در عذابهاي سخت و اليم فرو خواهيم رفت . و اگر روحمان را با تلاش و كوشش در راه صواب و با بالا بردن عقل وشعور و استفاده از آن در راه خدا پرورش داديم آن روح به بهشتي كه خودمان ساخته ايم و مملو از نعمات الهي است وارد مي شود.

بايد اعتراف كنيم انسان در طي حيات دنيوي اش هر چه در جهت راحتي و رفاه و آسودگي تن خاكي اش كوشيده از تطور و تعالي بخشيدن به روحش دور مانده است.به همين خاطر كساني كه در تحولات روحي شان موفق بوده اند و توانسته اند طريق عارفانه را پشت سر نهند از توجه خاص به اميال و خواسته هاي جسمي دوري گزيده اند.