سعی کن تنها باشی، چون تنها به دنيا آمدی و تنها مي ميری سپس تنها زندگی کن و بدونه هيچ احساسی و بدونه   اين که دوست داشته باشی و دوستت داشته باشند...بزار خانه ي عشقت خالی از وجود باشد.زيرا اگر عشق در آن لانه کند به ویرانه هايه آن هم رحم نميکند...بگزار عزمت عشق را درک نکنی زيرا آنقدر عظيم است که تو و هستيت را نابود میکند بهتر است آتش عشق را خاموش نكني تا معني خاکستر شدن را بفهمی اما...:اما اگر کسی را دوست داشتی...عميق دوست داشته باش، زندگی کن و به خاطره 1 نفر قدم بر دار...تنها به خاطره کسی که دوستش داری اونقدر که وجوده هيچ کس رو جز اون احساس نکنی...فقط او را دوست داشته باش و اگر چراغ زندگيت خاموش شد در تاريکی فرياد نزن...

فرشاد 
7/7/1384