از مرحوم شالچی نقل شده که فرمودند :

 شبی از شبها به علّت خستگی زیاد ناشی از کار روزانه ، برای برخاستن جهت نماز شب در ساعت مقررّ ، توانی درخود ندیدم و خواب بر من سنگینی می کرد . ناگهان دیدم صدایی ظریف مرا می خواند که : (( میرزا عبدالله ! وقتِ نماز شب است . ))
سراسیمه برخاستم و در بیداری و نه در خواب ، مشاهده کردم مَلَکی از ملائکۀ حقّ ، با لبخندی ملیح و نمکین از پسِ پنجرۀ اطاقم مرا می خواند که برای نماز شب برخیزم .
بی درنگ برخاستم و وضو گرفته و به راز و نیاز با معبود مشغول شدم .
آن شب مناجات با دوست چنان لذّتی داشت غیرقابل توصیف .