مولي الموحدين علي (عليه‌السلام): ‌زهد كمياب‌ترين چيزها ‌و ارزشمندترين چيزي است‌كه آدمي مي‌شناسد(يا ارزنده‌ترين توصيه‌هاست)، همگان آن را مي‌ستايند ولي بيشتر‌مردم به آن عمل نمي‌كنند. ميزان الحكمه، ص2223،ح7675

رسول‌خدا(صلي‌الله‌عليه‌وآله‌وسلم): خداوند هيچ پيامبري را برنگزيد، مگر آن‌كه زاهد بود. ميزان الحكمه، ص2223،ح7676

امام صادق(عليه‌السلام): همه چيز در يك خانه نهاده شده وكليد آن بي‌اعتنايي به دنيا قرار داده ‌شده است. ميزان الحكمه، ص2223،ح7681

پيامبر خدا(صلي‌الله‌عليه‌وآله‌وسلم): خداوند‌به چيزي برتر ‌از زهد و بي‌اعتنايي به دنيا ‌عبادت نشده است. ميزان الحكمه، ص2223،ح7684

امام علي(عليه‌السلام): زهد ريشة دين است. زهد ميوة دين است. زهد شالودة يقين است. ميزان الحكمه، ص2225،ح7690تا7692

نبي ‌گرامي اسلام(صلي‌الله‌عليه‌وآله‌وسلم): زهد به دنيا عبارت است ازكوتاه‌كردن آرزو و به جاي ‌آوردن شكر هر نعمتي و پرهيز از هر آنچه خداوند حرام كرده است. ميزان الحكمه، ص2227،ح7700

امام علي(عليه‌السلام): زهد آن اسـت كه تـا آنچـه داري از بين نـرفته، در طـلب آنچـه نـداري برنيايي. ميزان الحكمه، ص2227،ح7705

امام علي(عليه‌السلام): زهد كوتاه ‌كردن آرزوهاست و خالص‌كردن اعمال(براي خدا). ميزان الحكمه، ص2227،ح7706

امام علي (عليه‌السلام): اي مردم! زهد عبارت است ازكوتاهي آرزو وگزاردن شكر نعمت‌ها و خويشتنداري در ‌هنگام روبرو ‌شدن با حرام‌ها. اگر اين زهد از شما برنيامد، نبايدكه حرام بر شكيبايي شما چيره آيد و سپاسگزاري ‌از نعمت‌ها را فراموش‌كنيد. ميزان الحكمه، ص2227،ح7708

امام علي(عليه‌السلام): ريشة زهد اشتياق تمام داشتن به آن چيزي است‌كه نزد خداوند ‌است. ميزان الحكمه، ص2232،ح7726

امام علي(عليه‌السلام): در وصف زاهدان مي‌فرمايد: آنان‌گروهي هستند از مردم دنيا ولي اهل دنيا(و دنيا دوستي) نيستند. آنان در اين دنيا همچون‌كساني هستندكه از آن نيستند. براساس بينش و بصيرت‌كار مي‌كنند و در دنيا از آنچه مي‌ترسند(يعني مرگ) پيشي‌گرفتند، پيكرهايشان در ميان اهل آخرت مي‌گردد(جز با اهل دين و آخرت نمي‌آميزند)، اهل دنيا را ‌مي‌بينندكه به مرگ بدنهايشان اهميت مي‌دهند، در حالي‌كه آنان به مرگ دلهاي دوستان خود بيشتر ‌اهميت مي‌‌نهند. ميزان الحكمه، ص2232،ح7730

درحديث معراج آمده است: اي‌احمد‌! اگر دوست داري‌كه پارساترين مردم باشي به دنيا پشت‌كن و به آخرت روي آر پيامبر(صلي‌الله‌عليه‌وآله‌وسلم) عرض‌كرد: بار خدايا! چگونه به دنيا پشت‌كنم و به آخرت روي آورم؟ فرمودند: از دنيا اندكي خوراك و آشاميدني و پوشاك برگير و براي فردا ‌ميندوز. ميزان الحكمه،ص2233،ح7740

امام علي(عليه‌السلام): با زهد است‌كه حكمت به بار مي‌نشيند. ميزان الحكمه، ص2241،ح7772

رسول اكرم(صلي‌الله‌عليه‌وآله‌وسلم): زاهدترين مردم‌كسي است‌كه از حرام دوري‌كند. ميزان الحكمه، ص2241،ح7779

امام كاظم(عليه‌السلام): همانا‌صبورترين ‌شما در برابر بلاها زاهدترين‌شما به دنياست. ميزان الحكمه، ص2241،ح7782

امام علي(عليه‌السلام): برترين ‌زهد، پوشيده ‌داشتن ‌زهد است. ميزان الحكمه، ص2245،ح7792

امام صادق(عليه‌السلام): زهد،كليد دروازه آخرت است و برائت از آتش، و زهد ترك هر چيزكه تو را از ‌خدا و ياد او بازدارد مي‌باشد، بدون آنكه بر آنچه‌كه از دستت رفته تأسف خوري‌، يا نسبت به ترك آن مغرور شوي و انتظار فرج و سودي‌(مادي) از آن نداشته باشي و در پي آن نباشي‌كه به ‌واسطه آن، مورد ستايش قرارگيري و غرضي‌(دنيوي) از آن نداشته باشي، بلكه از دست دادن آنها ‌را آسايش بداني و خود آنها را آفت‌. زاهد همواره ‌از ‌آفت‌(دنيا) گريزان و در پي ‌آسايش(آخرت) است. زاهدكسي است‌كه آخرت را برگزيند و ذلت را بر عزت(ظاهري) دنيا ترجيح ‌دهد، سختي بـندگي را بر آسـايش‌،گرسنگي را بر سيري‌، راحتي و رستگاري آخرت را بر رنج دنيا، ذكر خدا را بر غفلت‌برگزيند وكالبدش در دنيا و قلب در آخرت‌باشد… . مصباح‌الشريعه‌و مفتاح‌الحقيقه، باب سي‌ويكم‌، ص97

امام صادق(عليه‌السلام): دنيا چونان ‌تنديسي‌(كالبدي‌) است‌كه سرش‌كبر، چشمش حرص، گوشش طمع، زبانش ريا، دست ‌شهوت‌، پايش خودپسندي‌، قلبش غفلت، رنگ‌و جلوه‌اش فنا و حاصلش نيستي است. پس‌كسيكه آن را دوست بدارد متكبر شود وكسي‌كه آن‌را نيك بداند حرص و آز يابد و كسي‌كه در جست و ‌جويش باشد طمع ورزد وكسيكه آن را ستايش‌كند لباس ريا پوشد‌وكسيكه اراده‌اش‌كند خودپسند شود وكسي‌كه بدان تكيه‌كند به غفلت افتد وكسيكه شيفته متاع آن شود ‌به فتنه افتد و متاع از دستش برود وكسيكه متاعش‌را گرد آورد و در ‌آن بخل ورزد او را به
جايگاهش‌كه همان آتش است سوق دهد. مصباح‌الشريعه‌و مفتاح‌الحقيقه، باب ‌سي‌ودوم‌، ص99

امام صادق(عليه‌السلام): زهد كليد در آخرت است و برائت از آتش. زهد آن است‌كه هر چه تو را از خدا باز دارد رها كني، بي‌آنكه بر از دست دادن آن افسوس خوري و نه بر اثر فروگذاشتن آن دچار غرور و ‌خودپسندي شوي و نه چشمداشت ‌گشايشي از آن داشته باشي و نه خواهان ستايشي در قبال اين‌كار و نه طالب عوض و جبران آن باشي‌. بلكه از دست دادن آن را مايةآسايش و ‌بودن آن را آفتي‌(براي‌خود) داني و همواره ‌از آفت گريزان باشي و به آسايش چنگ‌زني. ميزان الحكمه، ص2227،ح7710

امام صادق(عليه‌السلام): در پاسخ به اينكه دنيا گريزكيست؟ فرمود:كسيكه از ترس حسابرسي، حلال دنيا را ترك گويد و از بيم كيفر‌حرام آن را رها كند. ميزان الحكمه، ص2229،ح7711
رسول ‌گرامي ‌خدا(صلي‌الله‌عليه‌وآله‌وسلم): گفتم: اي جبرئيل تفسير زهد چيست؟ گفت: زاهد آنچه را كه آفريدگارش دوست دارد، ‌دوست مي‌دارد و آنچه را آفريدگارش ناخوش دارد، ناخوش مي‌دارد و از حلال دنيا‌مي‌پرهيزد و به حرام آن توجهي نمي‌كند، زيرا كه حلال آن حساب دارد و حرامش‌كيفر ‌و ‌همچنان كه به خودش رحم مي‌كند به همة مسلمانان نيز رحم مي‌كند و همچنان كه از مردار گنديدة بسيار بد بو دوري مي‌كند از كلام(بيجا) نيز مي‌پرهيزد و ‌همچنان‌كه از آتش دوري مي‌كند ‌كه مبادا او را فراگيرد از ريزه‌هاي دنيا نيز كناره ‌مي‌گيرد و آرزويش كوتاه است و مرگ را در برابر چشم خود دارد. ميزان الحكمه، ص2229،ح7714

امام رضا(عليه‌السلام): در پاسخ به پرسش از‌صفت زاهد، فرمودند: كسيكه به‌كمتر از قوت خود‌بسنده مي‌كند، براي روز مرگش آماده است و از زنده ماندن خود دلتنگ است(شوق آخرت و لقاء الله ‌را دارد). ميزان الحكمه، ص2229،ح7716

امام صادق(عليه‌السلام): زاهدكسي است كه آخرت را بر دنيا مي‌گزيند و خاكساري را بر ‌بزرگي و اقتدار و رنج را بر آسايش و گرسنگي را بر سيري و فرجام آخرت را بر محبت‌دنيا و ذكر(خدا و آخرت) را بر غفلت و پيكرش در دنياست و دلش در آخرت. ميزان الحكمه، ص2229،ح7717

امام علي(عليه‌السلام): ريشة ‌زهد‌يقين است و ميوه آن خوشبختي. ميزان الحكمه، ص2231،ح7725

حضرت علي(عليه‌السلام): در صفت زاهدان‌: مردمي بودند در دنيا، كه نمي‌دانستند دنيا چيست، در آن چون كسي به سر برند كه از مردم دنيا نيست.كار از روي بصيرت‌كردند و در آنچه از آن پرهيزشان بايد ‌سبقت جستند. تن‌هاشان(اينجا به كوشش است‌ليكن به حقيقت) ميان مردم آخرت در گردش است. مردم دنيا را مي‌بينند كه مرگ تن‌هاشان را بزرگ مي‌پندارند، اما آنان مرگ دلهاي ‌زندگان را بزرگتر ‌مي‌شمارند. نهج البلاغه، ص264،خ230 همة زهد در دو كلمه از قرآن فراهم است: خداي سبحان مي‌فرمايند:«تا بر آنچه از دستتان رفته دريغ نخوريد و بر آنچه به شما رسيده شادمان مباشيد.» و آنكه برگذشته دريغ‌نخورد و به آينده شادمان نباشد از دو سوي ‌زهد گرفته است. نهج البلاغه، ص440،خ439

امام علي(عليه‌السلام): ـ هركس آزمند آخرت باشد آن را به ‌دست آورد و هركه براي دنيا حرص زند نابود شود. ـ دنيا آرزوي بدبختان است و آخرت پيروزي نيك‌بختان. ميزان الحكمه، ص53،ح92و93

امام علي(عليه‌السلام): ـ دنيا تمام شدني است‌، آخرت هميشگي است. ـ آخرت جايگاه استقرار شماست، پس آنچه براي شما ‌ماندني است براي آخرت‌فراهم آوريد. ـ بكوشيد تا از دنيا كه ‌دورة آن‌كوتاه ‌است براي آخرت كه دوره‌اش دراز ‌و طولاني است، توشه ‌برگيريد، چه دنيا جاي كار و عمل است و آخرت سراي ماندن و پاداش ديدن. ـ همانا دنيا سراي‌گذر است و آخرت جاي ماندن. پس از گذرگاه خود براي ماندگاه ‌خويش توشه برگيريد. ميزان الحكمه، ص55،ح105تا108

امام سجاد(عليه‌السلام): دنيا غنودن است و آخرت بيداري و ما در ميان آن ‌دو خوابهايي آشفته‌ايم.‌ ميزان الحكمه، ص57،ح114