من همونم که هميشه
غم و غصم بی شماره
اونيکه تنها ترين
حتی سايه هم نداره
اين منم که خوبيامو
کسی هرگز نشناخته
اونيکه در راه رفاقت
همه هستی شو باخته
هر رفيق رهی با من
دو سه روزی همسفر بود
ادعای هر رفاقت
واسه من چه زود گذر بود
هرکی با زمزمه عشق
دو سه روزی عاشقم کرد
عشق اون بيزه زجر
هميه دقايقم شد
اونيکه عاشقم بود،عمری
از جدا شدن ميترسيد
همه هراس و ترسش
به دوسوقش نمی ارزيد
چه اثر از اين صداقت
چه ثمر از اين نجابت
وقتی قد سر سوزن
به وفا نکرديم عادت